به عنوان یک قاعده سرانگشتی در روش تحلیل عاملی تأییدی، اندازه نمونه براساس متغیرهای پنهان تعیین می‌شود نه متغیرهای مشاهده‌پذیر، به این صورت که به ازای هر متغیر پنهان ۲۰ نمونه و با شرط حداقل یک نمونه ۲۰۰ تایی تعیین شده است [1]  یا در مدل‌های تحلیل عاملی اکتشافی برای هر متغیر مشاهده‌پذیر، بین ۵ تا ۱۰ نمونه لازم است. با ذکر این نکته که حداقل اندازه نمونه ۳۰۰ باشد[2] . حیدرعلی هومن بین ۵ تا ۱۵ مشاهده به ازای هر متغیر اندازه گیری شده و حداقل 200 مشاهده را پیشنهاد می‌دهد [3].

  1. حبیبی، آرش؛ عدن‌ور، مریم. (۱۳۹۶). مدل یابی معادلات ساختاری، انتشارات جهاد دانشگاهی.
  2. سرمد، زهره؛ بازرگان، عباس؛ حجازی، الهه. (۱۳۹۴). روش‌های تحقیق در علوم رفتاری، تهران: انتشارات آگاه.
  3. هومن، حیدرعلی. (۱۳۸۴). کتاب مدل‌یابی معادلات ساختاری با استفاده از نرم افزار لیزرل، انتشارات سمت.