همیشه بود و همیشه خواهد بود. 

 

این ترکهای پای قوری گل سرخ سفره عصرانه من و توست که میماند و نمی رود.

این چاشنی شعر و چایی است که از چروک چشم من و بلور اشک تو یادبود بودنهای ما خاطراتی دارد 

دفتر خاطراتمان را باد برده است ورنه رقص نسیم لبخندت را هیچ دختر اردیبهشتی یاد ندارد